Na razie wypuszczono trzy reklamy.

Z Kevinem Durantem:

Z Amare Stoudemirem:

Z Stevem Nashem:

W kolejce do kolejnych stoją ponoć Chris Paul i Stephen Curry.

Berba!
Takiego grającego Bułgara chciałbym oglądać w tym sezonie. Musi w tym sezonie grać na lepszym poziomie, bo czuje zapewne na plecach oddech konkurencji. Hernandez i Owen tylko czekają na to, aby wskoczyć na miejsce Berbatova i partnerować Rooneyowi w ataku. Oczywiście wtedy, kiedy sir Alex Ferguson będzie stosował taktykę z dwoma napastnikami. Oby miało to miejsce jak najczęściej, bo potencjał w ataku mamy spory. Grzech go nie wykorzystywać.

Wygrane cieszą.
Te emocje towarzyszące nam, gdy zaciskamy kciuki, aż do ostatniego gwizdka sędziego – to jest to. Gdy na to się jeszcze złoży wygrana naszego zespołu, jesteśmy w siódmym niebie. Na takie chwile warto czekać, lecz dzisiaj tego nie doczekaliśmy. Niestety, szkoda, żałujmy. Gdybać nie można, bo to chyba pecha przynosi. Więc nie zastanawiajmy się co by było, gdyby Nani jednak lepiej uderzył futbolówkę przy rzucie karnym.

Z(a)mora Evansa

Jest w formie, to widać. Chyba właśnie dla niego na Craven Cottage przyjechał Fabio Capello. Evans od samego początku nie czuł się przy nim pewnie. Jego interwencje nie napawały mnie szalonym optymizmem. Zawsze gdy Anglik dochodził do piłki i zaczynał swoimi wielkimi susami ruszać w stronę bramki Van der Sara, czułem niepokój. Doskonale obrazuje to wszystko co chcę Wam przedstawić, sytuacja z pięćdziesiątej czwartej minuty. Zamora wtedy leniwie zaczął atakować Evansa przy linii końcowej boiska, a ten zamiast odholować piłkę i się zastawić, po prostu spanikował i wybił ją na rzut rożny. Fulham było wtedy bliskie zdobyciu gola.

Nani – przy stałych, opierajmy się na nim.
Jego wejście dodało nam tak jakby skrzydeł. Gdy ruszał, byłem niemal pewny za każdym razem, że biegnie „po to coś”, po wywalczenie rzutu rożnego, po to aby dośrodkować. Jego ataki były przemyślane. No i gdy już wywalczył rzut rożny, umiał go doskonale wykorzystać, wrzucając w pole karne Fulham bardzo „agresywne” piłki.

Im strzelać kazano.
Grad bramek podoba się każdemu. No, może oprócz tym, którym się te gole strzela. W tym sezonie w meczach Premier League pada sporo bramek. Strzelanie na potęgę rozpoczęło Blackpool. Ten zespół pokonał na wyjeździe Wigan Athletic aż 0:4. Potem West Bromwich Albion zainkasowało w potyczce z londyńską Chelsea sześć bramek. Wczoraj, ten sam zespół, który niedawno pokonał gładko Wigan, czyli Blackpool, przegrał z Arsenalem różnicą sześciu bramek. Wigan straciło w rozgrywkach Premier League już dziesięć goli, bo swój drugi mecz przegrali również dość wysoko. Na własnym stadionie ulegli Chelsea FC. Dzisiaj natomiast Newcastle, które w inaugurującej kolejce zebrało srogie baty od Manchesteru United, pokonało u siebie Aston Villa. Również 6:0. Taka kolej rzeczy podoba się mnie bardzo. Dużo goli! Jeszcze więcej!

Mój teksty możecie czytać również na Redlogu. Zapraszam serdecznie.

Ben Starosta – po serii wypożyczeń swoją karierę kontynuuje w amatorskim klubie z Australii … wymowne.

Jarosław Fojut – gra w Śląsku Wrocław pod wodzą Ryszarda Tarasiewicza, to nie jest chyba jego szczyt marzeń. Liczył na pewno na więcej, bo miał już nawet występ w Boltonie zaliczony

Krzysztof Król – Dzięki grze w Jagiellonii wyjechał do MLS – do Chicago Fire. W tym roku, a dokładniej 23 czerwca poślubił amerykańską modelkę polskiego pochodzenia, Patrycję Mikula. To jedyne wydarzenia warte podkreślenia, lecz jego łzy po czerwonej kartce w meczu z Brazylią pamięta chyba każdy.

Krzysztof Strugarek – Grał trochę w Warcie Poznań. Problemy ze słuchem jednak robiły swoje i przedwcześnie musiał zakończyć karierę.

Adam Danch – w jego kwestii wiele specjalnie się od czasu Mistrzostw nie zmieniło. Tak jak był Górnik, to jest Górnik. Zdążył zadebiutować w kadrze!

Adrian Marek – dalej Zagłębie Sosnowiec, II-ligowe dodajmy. Lecz chyba tylko uczestniczy tam w treningach zespołu, bo za dużo to on nie gra.

Artur Marciniak – od 2008 roku 7 występów w Bełchatowie. Został w poprzednim sezonie wypożyczony do Wart Poznań. Pokazał się tam z dobrej strony. Może to zaprocentuje w przyszłości.

Patryk Małecki – można powiedzieć, ze to jeden z tych, którzy potrafili zapracować sobie na solidna pozycje w polskiej piłce i już na kilka występów w kadrze. Ostry typ z niego i dlatego w poważniejszym klubie niż Wisła rady sobie by nie dał.

Łukasz Janoszka – Całkiem nieźle sobie poczyna w Ruchu Chorzów. W ostatnim sezonie strzelił we wszystkich rozgrywkach dziewięć bramek. W tym sezonie wynik może poprawić, bo odpadł mu jeden rywal z ataku Chorzowian – Artur Sobiech.

Dawid Janczyk – Największa polska gwiazda tej imprezy. Naprędce został ściągnięty z Legii do CSKA Moskwa, lecz za dużo tam nie pograł. Hasał po belgijskich boiskach, w barwach Lokeren i Germinalu Beerschot.

Przemysław Tytoń – dwa występy w polskiej kadrze. W sumie dobrze. Dodajmy do tego niezłą pozycję w Rodzie Kerkrade. Osiągnął o wiele więcej niż Białkowski.

Tomasz Rączka – obecnie bez klubu. Grał natomiast w rezerwach trzech niemieckich klubów, a ostatnio widziany w beniaminku ligi bułgarskiej. Nie mylić z „przy bułgarskiej”.

Maciej Dąbrowski – w GKS-ie Bełchatów i Wiśle Kraków kariery nie zrobił. Obecnie w II-ligowej Zawiszy Bydgoszcz.

Grzegorz Krychowiak – chyba sam się nie spodziewał, że po tym jak zdobył gola przeciwko Brazylii, nie zaliczy nawet debiutu w Bordeaux. Obwołany wielką nadzieją polskiej piłki nie do końca się spełnił. Jednak w 2008 roku zadebiutował w reprezentacji Polski. Pojawił się na boisku w drugiej połowie meczu z Serbią. Obecnie trenuje w Stade Reims.

Jakub Feter – Eee, kto?

Mariusz Sacha – niedawno podstawowy zawodnik Podbeskidzia. W poprzednim sezonie w barwach Cracovii w 21 spotkaniach do bramki rywali, drogę znalazł pięciokrotnie. Ciekawe co z niego będzie.

Paweł Adamiec – ma za soba pare wystepow w Belchatowie, ale to tylko tyle. Wypożyczony do Motory zdziałał mało.

Mateusz Szałek – gra w Młodej Ekstraklasie Lecha to chyba nie jest szczyt jego marzeń? No nie jest, więc wypożyczyła go Odra Wodzisław. Ostatnio w meczu z Wartą Poznań zagrał od pierwszych minut.

Wojciech Szczęsny – można powiedzieć, ze powoli, krok po kroku robi swoje. Też jedna z jaśniejszych póki co postaci tej byłej już kadry. „Walczy” o miejsce w bramce Arsenalu Londyn.

Tomasz Cywka – Gra sobie w Derby County. Gdyby nie odszedł z Wigan na pewno tam też przebiłby się do szerokiej kadry. Na razie (nie zapeszajmy) gra w pierwszym składzie „Baranów”.

Mało z nich „wypaliło” w dorosłej piłce. Można ich policzyć na palcach jednej ręki. Kto jest bardziej winny w zaprzepaszczaniu talentów – oni sami (zawodnicy) czy ich trenerzy? Abstrahując od tematu – to na pewno trudne dni dla polskiej piłki. Należy jednak to przeczekać i unikać wypowiadania się w ogóle. Potem nasza kochana, nastawiona ofensywnie reprezentacja rozbije San Marino i wszystko wróci na swoje miejsce.

Wszystkie bramki są piękne. W Premier League padło takich na prawdę sporo, lecz wybór pierwszej dziesiątki chyba poprawny. Szkoda, że w zestawieniu uwzględniono tylko dwie bramki Czerwonych Diabłów. Choć to i tak dużo, bo bramek Liverpoolu oglądać nie możemy.

Nie żyje jeden z najbardziej znanych trenerów i zawodników w historii piłki nożnej. 76-letni sir Robert William Robson. Zmarł 31 lipca na raka w swoim domu, w hrabstwie Durham. Był jednym z najbardziej utytułowanych szkoleniowców na świecie i obok jego śmierć nie mógł przejść obojętnie żaden kibic piłki nożnej na świecie.

Jako zawodnik może nie bił swoim talentem rywali na głowę, lecz na pewno był solidny. W lidze angielskiej rozegrał 584 mecze i strzelił 133 bramki. To mówi o jego klasie. Wielkich sukcesów jako piłkarz nie osiągnął, lecz znakomicie odnalazł się w roli trenera. Znany na świecie jako dżentelmen brytyjskiego sportu przegrał walkę z rakiem 31 lipca, lecz kilka dni wcześniej po raz ostatni oglądał mecz na St. James’ Park w Newcastle. Jego podopieczni z ekipy na mistrzostwa świata we Włoszech w 1990 roku zmierzyli się z byłymi reprezentantami RFN, którzy wystąpili podczas tych mistrzostw.

Sir Bobby Robson zaczynał pracę szkoleniowca pierwszej drużyny w Fulham Londyn. Prowadził ten klub przez niecały rok, po czym zaczął trenować w 1969 roku Ipswitch Town, w którym spędził kolejne trzynaście lat i wywalczył Puchar Anglii i Puchar UEFA. Potem przez osiem lat opiekował się reprezentacja Albionu. Po turnieju Italia 90 wyjechał z Wielkiej Brytanii i zaczął trenować europejskie kluby.

Pierwszym z tych zespołów było PSV Eindhoven, w którym to dwa razy sięgał po dwa tytuły mistrza Holandii. W 1993 przeniósł się do Portugalii. Przez rok pracował w Sportingu Lizbona, skąd niespodziewanie został zwolniony w grudniu 1994. Po przygodzie ze Sportingiem, Anglik podpisał kontrakt z jednym z głównych rywali swojego poprzedniego klubu, czyli z FC Porto. Pracę, jaką wykonał w tych klubach można uznać za naprawdę udaną.

Jego świetną postawę zauważyła słynna FC Barcelona i postanowiła zatrudnić już doświadczonego Brytyjczyka u siebie. Był to strzał w dziesiątkę. W sezonie 1996–1997 Barcelona zdobyła Superpuchar Hiszpanii, Puchar Hiszpanii oraz Puchar Zdobywców Pucharów, a Robson został wybrany na najlepszego trenera Europy. W 2002 w uznaniu zasług w działalności trenerskiej królowa Elżbieta II nadała mu tytuł szlachecki. Potem trenował swój ukochany klub, Newcastle United. W pracy coraz bardziej przeszkadzała mu choroba. Został zwolniony w sierpniu 2004 po kilku słabszych meczach ligowych.

Jak już wspominałem, Sir Bobby Robson kilka dni przed śmiercią był obecny na meczu między oldboyami Anglii i Niemiec. To spotkanie było zorganizowane przez jego fundację, której celem jest zbieranie środków na walkę z rakiem. Robson od 1992 cierpiał na chorobę nowotworową. Siebie nie udało mu się uratować, lecz zostanie w naszych sercach na długie lata.

Artykuł przygotowany na potrzeby serwisu Redlog.pl. Całość przeczytacie klikając w ten link.

Historia z Tallina może się powtórzyć.
Krakowianie na czwartkowy rewanż w Azerbejdżanie polecą z nożem na gardle i … z Levadią w pamięci. Kto by się spodziewał jeszcze kilka lat temu, że polska piłka upadnie tak nisko? Tak jak już pisałem nieco wyżej, te porażki są dość wymowne. Powinniśmy teraz po tych słabych meczach siedzieć cicho i uszanować nasze nowe-stare miejsce w szeregu piłkarskim. Jest ono żałosne, ale co począć?

Świeża krew i jej ilość, nie jakość.
Trudno oceniać nowych piłkarzy po jednym, czy dwóch spotkaniach, lecz całkowicie zawiedli. Zawiedli zresztą wszyscy. W meczu z wicemistrzem Azerbejdżanu zagrało aż pięciu nowych piłkarzy. Gordan Bunoza popełniał dziecinne błędy i zarobił na dodatek czerwoną kartkę. Chyba nie tak chciał zakończyć mecz. Bramkarz Milan Jovanić na pewno powinien zapobiec stracie gola. Miał być to przecież wreszcie bramkarz wysokiej klasy. No właśnie … miał być. Żurawski to doświadczony zawodnik, lecz kto jak nie on ma brać na siebie ciężar gry w ostatnich minutach takich spotkań? Jak już natomiast się za to wziął i wykonywał rzut karny, wykonał go, tak jakby miał zawiązane oczy.

Cały zespół zagrał słabo i to trzeba przyznać. Nie ma co się tłumaczyć. Wszystkie formacje wyglądały źle i nie funkcjonowały tak jak powinny. Mieliśmy większy problem w konstruowaniu akcji, było widać, że ciężko dochodziło nam się do sytuacji

Radosław Sobolewski

Takie krótkie podsumowanie tego, co działo się na boisku. Również wymowne. Nie chcę jeszcze nikogo skreślać. Trzeba liczyć na powrót z tarczą, nie na tarczy z Azerbejdżanu.